Voor het eerst in drie maanden komt ons vriendinnenclubje weer bij elkaar. We gaan met z’n allen fietsen in het Heuvelland en daarna picknicken op 1,5 meter. We huren elektrische fietsen voor diegenen die er nog geen hebben (toch de meerderheid!) en ik heb de schone taak de route uit te zetten.
Nu is richtingsgevoel mij totaal vreemd en kaartlezen behoort ook al niet tot mijn sterkste kanten. Gelukkig heb ik een man die dat kunstje wel beheerst. Hij is bovendien een fervent wielrenner die de regio op zijn duimpje kent. Eén plus één is twee! Of hij dan ook de route wil uitzoeken? Pas de avond voor ons fietsuitstapje komt het ervan. Hij vindt een mooie route op zijn wielerapp Strava (rondje Euverem, 55 km), weet die met enige moeite (en begeleid door wat beschaafd gevloek) te kopiëren naar Google Maps en vervolgens met mij te delen.
Nu heb ik die route op mijn telefoon. Maar bij een gedeelde kaart, heb je dus niet die fijne stem erbij die zegt wanneer je naar links of rechts moet, of rechtdoor. En precies dat heb ik hard nodig. Het lijkt mijn man daarom wel verstandig de route even stap voor stap door te nemen. Met Google Streetview. Daar gaan we. “Kijk, daar is de manege, daar ga je linksaf.” “Zie je dat bosje, dat is een scherpe bocht naar links.” “Let goed op. Hier zegt de route rechtsaf, maar dat zou ik niet doen, want dat gaat nogal steil naar beneden en er ligt grind op de weg. Dus hier kun je beter rechtdoor gaan!” Elke bocht en afslag komt voorbij. Het duizelt mij. Als we de hele route virtueel hebben afgelegd, krijg ik een korte overhoring waarvoor ik uiteraard jammerlijk zak. “Je verwacht toch niet dat ik dat allemaal onthoud?” Mijn man zucht.
De volgende morgen ben ik toch wat gespannen. Met twaalf vrouwen fietsen en dan de weg niet weten, is niet zo handig en vragen om ongelukken. Dus sta ik vroeg op om de hele route nog maar eens door te nemen en een spiekbriefje te maken met de belangrijkste knooppunten. Om tien uur is het verzamelen. Volgens goed gebruik vertrekken we ruim een half uur later dan gepland. Ik rijd gewapend met spiekbriefje voorop. Ik moet zeggen, het valt helemaal niet tegen. Sterker nog, het gaat verrassend goed! Ik herken zelfs de aanknopingspunten van Streetview. Maar wat rijden we langzaam! Tegen de tijd dat we volgens mijn schema ruimschoots over de helft hadden moeten zijn, hebben we nog geen derde van de route afgelegd. Dan moet de uitgebreide koffiepauze nog beginnen. Dit vraagt om improvisatie. Ik kort de af te leggen afstand drastisch in. Zonder problemen, zonder onnodige omwegen, zonder spiekbriefje en zonder Google Maps arriveren we op de afgesproken tijd op de picknick. Wie zegt eigenlijk dat ik geen richtingsgevoel heb!?
Nogevendit.com 