Balkonscène

We zijn op bezoek bij mijn ouders. Nou ja op bezoek, we staan onder het balkon van hun appartement op de eerste verdieping in het verpleeghuis. Mijn vader is zichtbaar blij ons te zien. Mijn moeder, die Alzheimer heeft, kijkt vooral verbaasd. “Jullie mogen niet naar boven”, legt ze ons uit. “Dus we kunnen niet samen koffie drinken. Jammer hè? “Ja mam, dat weten we. Inderdaad heel jammer, maar hopelijk kan ‘t binnenkort weer.”

“We zitten de hele dag binnen”, zegt ze. Alsof we dat nog niet weten. Zo’n gesprek de hoogte in is best lastig. Je moet harder praten om verstaanbaar te zijn, en echt persoonlijke dingen spreek je nu eenmaal niet uit als mensen kunnen meeluisteren. Maar desondanks is het fijn hier te zijn. Het heeft even moeite gekost. Eerst de juiste poort vinden waar we worden binnengelaten door een volledig ingepakte medewerkster. Dan mondkapjes voor omdat we door de tuin van de gesloten afdeling moeten lopen. Een aantal poorten en deuren verder staan we dan eindelijk precies onder hun balkon.

Ik ben blij ze weer te zien. Bellen, al doen we dat bijna dagelijks, is nu eenmaal anders dan elkaar in de ogen kijken. Zelfs als dat noodgedwongen op 2,5 meter afstand gebeurt. Met het videobellen wil het nog niet echt lukken, dus hebben we de rit naar Brabant weer ondernomen. Hoe gaat het nou met ze? “De dagen duren lang en we hebben niet veel te doen”, vertelt mijn vader. “Van de Bruna hier in het dorp hebben we gratis puzzelboekjes gekregen, daar krijg ik wel een uurtje of wat mee om.” Veel plezier beleeft hij aan mijn oude iPad en vooral de app van de Volkskrant. “Die spel ik helemaal uit, daar doe ik ook zo’n anderhalf uur over.” Voor de rest televisie en Netflix kijken en soms muziek luisteren. Sociale contacten nul. Voor mijn vader, sociaal dier bij uitstek, een ramp. Knap dat hij de moed er toch nog redelijk in weet te houden.

Ondertussen is de bovenbuurman naar buiten gekomen. Hij is verdrietig. “62 jaar op een boerderij gewoond, en nu dit”, huilt hij. “De hele dag binnen zitten. Ik wil naar huis.” Tja, dat kunnen wij ons héél goed voorstellen. Mijn vader staat instemmend te knikken. Hij weet precies wat zijn buurman bedoelt. “We worden goed verzorgd hoor”, zegt hij. “Wat dat betreft alleen maar complimenten. Maar het leven is geen feest met al die beperkingen. Ik wil ook wel weer eens naar buiten. Maar ja.” Zucht.

Na een balkongesprek van een klein kwartiertje, is het lang genoeg geweest. Alle wetenswaardigheden over dagbesteding en kleinkinderen zijn wel uitgewisseld. Ze zijn moe en hebben het koud, ondanks het mooie weer. Het is merkbaar dat ze graag naar binnen willen. Dan horen we een klop op hun kamerdeur. Koffietijd. Een goed excuus. “We moeten naar binnen, anders wordt de koffie koud”, zegt mijn moeder. Dat begrijpen we helemaal. “Hou jullie taai”, roept mijn vader nog voordat de balkondeur achter hem dicht valt. Mijn man en ik kijken elkaar aan. Het was misschien een kort gesprek, maar in elk geval ‘live’. Wat goed dat we hier even zijn geweest. De rit meer dan waard. Binnenkort gaan we weer.