Zo vlak voor een korte vakantie stapelt het werk zich op. Ik ben bang dat ik het niet af krijg en heb stress. En dan ook nog dat interview met een cliënte van een psychiatrische instelling. Dat komt nu wel erg slecht uit. Maar afzeggen kan ik eigenlijk niet maken, dus stap ik in de auto en rijd naar Heerlen.
Ze woont in een portiekflat op de vijfde verdieping. Als de deur openzwaait zie ik een jonge vrouw, op haar arm een piepklein hondje. Een snorrende kat geeft haar been kopjes. Ik krijg een stevige handdruk. We gaan zitten aan haar eettafel in de woonkamer, ze biedt koffie aan en zet een schaaltje koekjes op tafel. De vrouw vertelt openhartig haar levensverhaal. Van jongs af aan paniekaanvallen, niet kunnen omgaan met emoties. Veel last van prikkels. Angst om alleen naar buiten te gaan. Onbenullige gebeurtenissen of onverwachte brieven die haar volledig uit het lood slaan. Ruim voor haar dertigste al volledig afgekeurd. Een uitkering die onvoldoende is om in de basislevensbehoeften te voorzien, dus nooit op vakantie, nooit iets extra’s en regelmatig de vernederende gang naar de Voedselbank.
Ondanks haar psychische klachten en penibele financiële situatie maakt ze het beste van haar leven. Ze werkt als vrijwilligster, wandelt met haar hondje en is erg creatief, getuige de vele zelfgemaakte kleurrijke objecten in haar bescheiden appartement. Ik vertel haar dat ik haar bewonder. Ze heeft duidelijk veel talenten en wat knap dat ze ondanks alles toch zo positief in het leven staat. Ze bloost ervan. “Dat hoor ik niet zo vaak”, zegt ze. “Gelukkig heb ik sinds een tijdje een nieuwe begeleidster die dat ook zegt. Van haar moet ik van alles ondernemen en zo leert zij mij dat ik dingen kán. Het klinkt gek, maar dat wist ik niet. Dat besef heeft me zo geholpen. Zo zijn er steeds vaker kleine en grote overwinningen met nog maar af en toe een terugval. Een paar jaar geleden durfde ik niet naar buiten, nu kan ik met de trein naar Amsterdam. Weliswaar ben ik dan een paar dagen helemaal kapot, maar ik doe het toch maar mooi.”
Dik een uur later nemen we afscheid. Wat een leuk gesprek. En ik ben weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Wat heb ik een zorgeloos leven, vergeleken met deze vrouw (en vele anderen). Dat besef is er lang niet altijd, te vaak opgeslokt door de waan van de dag. Achteraf ben ik blij dat ik het gesprek niet heb afgezegd. Ik heb er energie van gekregen. Die stapel werk? Poeh, krijg ik makkelijk af.
Nogevendit.com 