Golfcursus

Terwijl Maastricht zich onderdompelt in het carnaval, hebben wij een weekend golfcursus. Kwestie van verkeerde planning, ik heb me bij het boeken niet gerealiseerd dat dit het carnavalsweekend is. Jammer, want alle kinderen zijn thuis. Ongezellig als wij dan weg zijn. En als de jongens gaan stappen… Ze zijn dan wel een zekere leeftijd, maar toch. Sluiten ze wel goed af, drinken ze niet te veel, gaat het wel goed allemaal?   

De weersvoorspellingen zijn niet best. Storm Ellen schijnt onderweg te zijn. Ik bel op vrijdag met de organisatie om te informeren of het überhaupt wel doorgaat. Stiekem hopend van niet. Maar ik krijg de opgewekte verzekering dat het weekend onder alle omstandigheden doorgang vindt. Tenminste, zolang de veiligheid kan worden gegarandeerd. Jippie. Maar wie A zegt, moet ook B zeggen, dus stappen wij op zaterdagochtend 8 uur zonder veel zin in de auto voor twee dagen golfcursus in West-Brabant.

Om te zeggen dat het waait, is zacht uitgedrukt. De wind giert over de golfbaan. Het is koud bovendien. En het miezert. Behalve wij en elf andere cursisten is er vrijwel niemand. De golfleraar ziet het positief. “Je moet het zo zien”, zegt hij, “als je golfen onder deze omstandigheden al leuk vindt, dan is het straks helemaal geweldig als de zon schijnt.” Dat zal dan wel. Voorlopig staan wij met half bevroren vingers en verregend haar te swingen, chippen en putten.

Op dag twee buldert de wind zo mogelijk nog harder dan de dag ervoor. Op het programma staan het theorie- en praktijkexamen. Na de theorie (geslaagd!) worden we de baan opgestuurd. Nee toch! Met dit weer? De bomen liggen bij wijze van spreken plat tegen de grond. Het kost moeite overeind te blijven. De golfballen (vooral de mijne, dat moet ik toegeven) vliegen alle kanten op, behalve de goede dan. Maar ja, die wind hè. Na drie holes worden we van de baan gehaald. Het begint echt gevaarlijk te worden en het regent inmiddels pijpenstelen. Dat examen is dus niks geworden, denken we. Maar jawel hoor, we zijn geslaagd (?!). Wel nog veel oefenen, drukt de leraar ons op het hart. Ja, dat kun je wel zeggen.

Vroeger dan verwacht rijden we naar huis. In best wel jubelstemming. We hebben ons GVB toch maar mooi gehaald en de smaak te pakken, ondanks windkracht 8 en regen. Thuis aangekomen is het huis stil. De kinderen zijn al naar de stad. Op het eerste gezicht ziet het er best netjes uit, dat valt niet tegen. Het ruikt overigens wel een beetje vies. Sigaretten en verschaald bier? Nee hè, hebben ze dan toch..? Dan zien we de puinhoop op het aanrecht en de kratten bier op het terras. Yep, er is duidelijk een feestje geweest. Yep, het was blijkbaar te veel werk om nog even af te wassen. Een paar pinnige appjes later weten we dat ze er écht niks aan kunnen doen. Hoezo rommel, bijna alles was toch opgeruimd, mama! De vaatwasser was al vol! De bus kwam er al aan! Zucht. Volgend jaar blijven we thuis met carnaval.