Ik heb prachtige bruine laarzen; hoog en met een flinke hak. En precies dezelfde in het paars. Ze staan onderin mijn kast. Ik zou graag zeggen: netjes naast elkaar gerangschikt. Maar dan doe ik de waarheid geweld aan. Ik heb ze er gewoon van een afstandje ingegooid. Dan krijg je dus situaties zoals ik die vorige week meemaakte.
Ik heb haast. Mijn man heeft een dagje vrij en slaapt uit. Om hem niet te storen, kleed ik me aan in het halfdonker. In de gauwigheid grijp ik onderin de kast, trek mijn laarzen aan en hup in de auto. Een dag vol interviews en afspraken in het verschiet. De eerste afspraak is bij een bedrijf in Heerlen. Ik interview een projectleider over een verbetering aan de productielijn. “Het zegt toch meer als je het zelf ziet”, zegt hij. “Loop even mee de fabriek in.”
Om de fabriek in te mogen, moet ik een helm op en veiligheidsschoenen aan. In de kamer waar ik de schoenen moet aantrekken, schijnt de zon fel naar binnen. Recht op mijn bruine en uh, paarse laars. Ik heb twee verschillende laarzen aan! Net op het moment van mijn ontdekking, komt een groep medewerkers mijn kant op lopen. En zien de laarzen. De opmerkingen zijn niet van de lucht, waarvan ‘zware nacht gehad zeker?’ nog de meest nette is.
Shit shit shit. Ik heb nog zes afspraken voor de boeg. Geen haar op mijn hoofd die erover denkt om dat met twee verschillende laarzen aan te doen. De receptioniste heeft medelijden. “Welke maat heb je, je mag mijn laarzen wel lenen”, zegt ze vriendelijk. Eén blik onder haar tafel doet me beseffen dat ik nog liever twee verschillende laarzen aan heb dan die afgetrapte exemplaren aan haar voeten. “Nee, laat maar, zo te zien niet mijn maat”, wimpel ik haar aanbod af. “Ik rij even naar huis.”Afspraak twee dan maar verzetten. Professioneel gezien niet zo’n heel beste beurt. Mijn gouden tip is: koop nooit twee paar dezelfde laarzen in verschillende kleuren.
Nogevendit.com 