Burengerucht

Net als ik dit weekend even lekker wil nazomeren met een glaasje wijn in de tuin (het is 21°!), klinkt uit een van de aangrenzende tuinen een irritant gezoem op. Nee, het is geen bromvlieg of bij. Of een of ander elektrisch apparaat. Het is onze neuriënde buurvrouw. Is dat erg? Ja dat is heel erg!

Wij horen dit geluid lente, zomer en herfst elke dag. Al jarenlang. Uren aan een stuk. De buurvrouw hoeft maar een stapje buiten de deur te zetten of het begint. Steeds hetzelfde deuntje. Het zit inmiddels zo in mijn hoofd, dat ik het zelfs binnen hoor. Of denk te horen. Ik ben trouwens niet de enige. Het hele gezin ergert zich kapot aan dat gemiemel aan de andere kant van de heg. Dit moet stoppen! Wat te doen?

Eerst maar eens uitzoeken waarom mensen eigenlijk neuriën. Op internet lees ik dat het diepe emotionele hersendelen activeert. Het ontspant. Diep autistische patiënten blijken graag te neuriën en sommige epileptici doen het ongemerkt bij een aanval. Het kan natuurlijk ook gewoon een teken zijn van een goed humeur. Nu weet ik zeker dat onze buurvrouw niet epileptisch is en ook niet autistisch. Blijft dus over een goed humeur. En dat valt te prijzen. Het is trouwens een heel aardige vrouw, zo lang zij maar niet neuriet.

Als je je eenmaal ergert aan iets, wordt het een obsessie. Het is dus zaak het los te laten, maar ja hoe dan? Haar vragen te stoppen? Vind ik geen optie. Hoe vervelend ook, zij moet toch de vrijheid hebben om in haar eigen tuin te neuriën als ze daar zin in heeft.
We besluiten het daarom pragmatisch aan te pakken en kopen een klein geluidsboxje. De muziek zetten we precies hard genoeg om het geneurie te overstemmen. Nog gezellig ook. Het helpt. Een beetje. Alleen nog even afleren om met gespitste oren te luisteren of flarden van dat irritante geneurie niet toch door de muziek heen te horen zijn.