Reünie

Een uitnodiging voor de reünie van mijn basisschool. De klas van 1976. Mij ontbreekt de zin om te gaan volledig. Wat heb ik die mensen nog te vertellen? Veel verder dan ‘Wat doe je nou?’ en ‘Hoe is het nu met die en die’, komt het waarschijnlijk niet. Het is allemaal te lang geleden en ik ben iedereen uit het oog verloren. Gelukkig heb ik een goed excuus, dus zonder schuldgevoel zeg ik af.

Afgelopen week krijg ik onverwacht een filmpje toegestuurd. Tijdens de reünie is iedereen gevraagd een herinnering aan de schooltijd te vertellen. Eén voor één doen de oud-leerlingen en zelfs twee oud-leerkrachten voor de camera hun verhaal. Nadat ik van mijn eerste schrik ben bekomen (wat is iedereen oud geworden!), geniet ik van hun herinneringen die deels ook mijn herinneringen zijn.

Zuster Canisia (ik zat op een katholieke school) die je keihard op je vingers sloeg of aan je oor trok als het haar niet zinde (en dat was best vaak). Meester Henk die mij plagend musseneitje noemde, vanwege mijn sproeten. Woest werd ik ervan. Met potjes ‘Schwanenweiss’ probeerde ik van die dingen af te komen, maar helaas (of bij nader inzien: gelukkig) zonder succes. De eindmusical waarin ik een van de hoofdrollen had. Hoogtepunt was de slotscène waarin ik trouwde, met een echte bruidsjurk met lange sluier. De sluier bleef haken aan een decorstuk waardoor dit omviel, de sluier in tweeën scheurde, de zaal plat lag van het lachen en ik huilend op het podium stond. Dat was meteen het einde van mijn toneelcarrière.

Tussen de herinneringen en anekdotes door, klinken flarden van levensverhalen. Niet ieders leven is over rozen gegaan. Twee oud-leerlingen zijn zelfs al dood. Daar schrik ik van. Achteraf toch wel jammer dat ik niet ben gegaan. Over vijf jaar is de herkansing. Daar moet ik bij zijn.