Pieterpad

Met zes vriendinnen lopen we het Pieterpad. Sommigen noemen dat een bejaardenhobby, wij vinden het bij tijd en wijle best (in)spannend. Leeftijd? Of toch een kwestie van voorbereiding?

We lopen de etappe Sleen – Schoonloo (24 km), overnachten in een nabijgelegen dorp en laten ons ’s morgens door een taxi in Sleen afzetten. Volgens de routebeschrijving moeten we in noordelijke richting lopen. Dankzij het kompas op de telefoon, weten we het noorden zonder problemen te vinden.

Voordat we in de benen gaan, moet wel nog van alles gebeuren. Er hangt regen in de lucht dus van die wegwerpcapes zijn wel handig. Is er een Hema in dit gat? Natuurlijk niet. Wel een winkel in huishoudelijke artikelen die regencapes verkoopt. Weliswaar alleen in kindermaten. Geel of groen met een kikker of vlinder erop. Vooruit, ze kennen ons hier toch niet, dan maar een kindercapeje. Beter dan nat worden. Iemand heeft nog haarspeldjes nodig. Die zijn verkrijgbaar in de plaatselijke Albert Heijn. Hé, er is een cafeetje bij de AH, zullen we nog even koffiedrinken? Ja maar, het is al best laat, sputtert iemand tegen, we moeten wel 24 km lopen vandaag! Lukt makkelijk, vindt de meerderheid. Aan de koffie dus.

Dik een half uur later staan we buiten te kijken welke richting we ook alweer op moeten als een stel wandelaars ons in rap tempo passeert. Geen twijfel mogelijk, dit tweetal loopt ook het Pieterpad. Zonder er verder woorden aan vuil te maken of zelfs maar een blik in het routeboekje te werpen, lopen we achter het stel aan. Tjonge jonge, die zetten er flink de pas in zeg! Binnen de kortste keren zijn de twee wandelaars een stip in de verte en na pakweg vijf km zijn we ze definitief uit het oog verloren. Op het eerstvolgende kruispunt proberen we vast te stellen waar op de route we ons ongeveer bevinden. Dat valt niet mee.

Vreemd, we lopen al kilometers langs een vaart, die moet toch op het kaartje staan? Nou nee dus. Of ja, wel dus. Op de etappe Sleen – Coevorden, die naar het zuiden loopt. Moesten wij niet naar het noorden?

Nadat we zijn uitgelachen, besluiten we om dan in hemelsnaam maar door te lopen naar Coevorden. Daar komen we enkele uren later zonder verdere omwegen aan. Gewoon een kwestie van de routebeschrijving en kaartje volgen. En dan zeggen ze dat vrouwen geen kaart kunnen lezen. Pfff.