Push it!

Onze kinderen hebben ons getrakteerd op een concert in Carré. We besluiten er een dagje aan vast te knopen en overnachten in een bijzonder hotel in Amsterdam-Oost.

Bij aankomst is de receptionist geïrriteerd. Hij ergert zich aan een Amerikaan die rond zeult met een gigantische koffer. De man klaagt dat hij de deur van zijn kamer niet open krijgt. “You have to push”, zegt de receptionist met stemverheffing en maakt er met zijn handen de begeleidende duwbeweging bij. De Amerikaan maakt snel rechtsomkeer om het nog eens te proberen. “Stomme Amerikaan”, zegt de receptionist, “wat heeft hij hier nou te zoeken? Die hoort in zo’n hotelketen thuis.” Om er aan toe te voegen: “Amerikanen moet je echt álles uitleggen.”

Ondertussen komt de Amerikaan voor de tweede keer naar beneden, worstelend met zijn te grote koffer in de krappe lift. De receptionist zucht eens diep met een blik van “zie je wel”. Voordat de man iets kan vragen, roept de receptionist alweer op barse toon “Push! You have to push it”. De Amerikaan kijkt mij onzeker aan, haalt zijn schouders op en stapt met moeite terug de lift in. Pas als hij even later voor de derde keer met zijn koffer uit de lift stommelt, beseft de receptionist dat zijn aanpak niet werkt. Hij roept er iemand bij die met de arme man mee naar boven gaat. Eindelijk.  

Dan zijn wij aan de beurt. Zoekend op zijn scherm naar onze reservering, vraagt de receptionist waar wij vandaan komen. Ik antwoord, geheel tegen mijn gewoonte in: “Oet Mestreech”. Zijn hele houding verandert, een grote grijns op z’n gezicht. “Dao kom ich auch vandaon. Oet Sjaan”. Laat dat nou net de wijk zijn waar wij óók jaren hebben gewoond. Dat schept een band. Opgevrolijkt overhandigt hij ons de sleutel en wenst ons een fijn verblijf. Bij de kamer aangekomen, blijkt dat ook onze deur behoorlijk klemt. Gelukkig weten wij meteen wat ons te doen staat. Gewoon even pushen!