Houdbaarheidsdatum verstreken?

We staan gezellig te borrelen op een feest als de gastheer het woord neemt. Hij stelt alle vriendengroepen op het feest voor; buren, studievrienden, collega’s etc. Net neem ik een slokje wijn als hij onze vriendinnenclub (waar zijn vrouw deel van uitmaakt) beschrijft als ‘de dames waarvan de houdbaarheidsdatum is verstreken’. Ik verslik me. De zaal barst in lachen uit, wij kijken verbijsterd op.

Hij bedoelt het niet onaardig, integendeel. Feit is dat onze groep voortkomt uit een serviceclub die je als 40-jarige moet verlaten. En inderdaad, onze 40^ste verjaardag hebben we allemaal al geruime tijd geleden gevierd. Maar houdbaarheidsdatum verstreken? Dat komt binnen. Toeval of niet, sinds het feest ben ik me meer bewust van mijn leeftijd.

Zo vind ik het nogal confronterend dat als ik voor mijn werk mensen interview (steeds vaker jonger dan ik) zij mij consequent met ‘u’ blijven aanspreken. Ook al stel ik voor te tutoyeren, het lukt ze gewoon niet. Pijnlijk. Zie ik er dan zo oud uit? In de spiegel bestudeer ik mijn gezicht. Mmm dat rimpeltje zat er eerst nog niet. Dat vlekje ook niet. Was die frons vorig week ook al zo diep? Pfff.

Bij het opruimen van mijn boekenkast stuit ik op het boek ‘Kruip nooit achter een geranium’ van Barbara van Beukering. Ooit gekocht na een uitzending van DWDD, maar nooit gelezen. Het blijkt een lezenswaardig boek waarin de schrijfster bekende vrouwen uit de politiek, journalistiek en entertainment interviewt over hoe zij nu, op oudere leeftijd, in het leven staan. Bijna allemaal zijn ze ruim in de 70 of zelfs 80.  

Ik lees het in één ruk uit. Als ik het dichtsla, voel ik me een stuk beter. Deze vrouwen laten zien dat ouder worden (of zijn) echt niet altijd lollig is, maar dat er beslist nog veel te genieten valt. Over een houdbaarheidsdatum geen woord. Over vijf dagen word ik 55. Proost!

I