Guilty pleasure

Buiten brandt de zon, binnen is het redelijk koel. Een prima moment om mijn boekenkast eens op te ruimen. Alle boeken gaan door mijn handen. Sommige verdwijnen zonder een tweede blik in de dozen voor de kringloopwinkel. Van andere kan ik pas na even doorbladeren afscheid nemen.

En er zijn er natuurlijk een heleboel die nooit weg mogen. In die laatste categorie valt Joop ter Heul van Cissy van Marxveldt. Is het een goed boek? Mmm eigenlijk niet. Nogal zoetsappig en héél rolbevestigend (maar ja, Joop viert dit jaar dan ook haar honderdste verjaardag!). Toch geeft dit boek mij direct een blij gevoel.

Mijn exemplaar is helemaal stuk gelezen. Letterlijk. De rug hangt er los bij en bladzijden zijn gekreukt en beduimeld. Ik denk dat ik het minstens 25 keer van kaft tot kaft heb gelezen. En dan nog heel vaak zomaar even een leuke passage tussendoor. Als het in mijn middelbare schooltijd even tegen zat, bood dit boek mij instant troost. En zelfs als student Taal- en Literatuurwetenschappen gaf ik soms stiekem de voorkeur aan de belevenissen van Joop, dan aan ‘echte’ literatuur.

Ik deelde mijn guilty pleasure met twee studievriendinnen die het in hun prille jeugdjaren ook hadden verslonden. Alle drie konden we er hele passages uit voordragen. De herinnering aan die vriendschap maakt dit boek extra dierbaar. Joop ter Heul gaat over meisjesvriendschappen en alle perikelen die daarbij horen. De meisjes worden volwassen, gaan elk hun eigen weg maar blijven ondanks grote tegenstellingen in hun karakters met elkaar verbonden.

Mijn studievriendinnen en ik dachten dat ook wij vriendinnen voor het leven waren. Dat is helaas anders gelopen. De dood kwam tussenbeide en nam een vriendin al op haar 30ste mee. Dankzij dit oude boek denk ik op deze warme zomermiddag weer even aan haar terug. Ik weet het zeker, Joop ter Heul doe ik echt nooit weg.