We besluiten dit jaar in de zomervakantie met de trein naar Rome en Napels te gaan. We hebben de mond vol over het klimaat, nu maar eens de daad bij het woord voegen. In de gauwigheid zien we nog een goedkope aanbieding van Ryanair voorbijkomen; een retourtje Rome met vier personen voor in totaal 200 euro. Maar standvastig als wij zijn, laten we dit aan ons voorbijgaan.
Door Europa reizen met de trein heeft beslist iets nostalgisch. Iets met ‘echt’ reizen. En mooi meegenomen: geen gedoe met te krappe koffer afmetingen, niet als haringen in een ton in een vliegtuig, minder stress. We zien het helemaal zitten. Goedgemutst gaan we aan de slag om de reis op internet te boeken. De treinverbindingen in Europa zijn prima, gaan we van uit. Dat valt tegen. Vanuit Maastricht moeten we eerst naar Luik, van daaruit via Brussel naar Parijs om dan via Turijn naar Rome te reizen. De alternatieve route gaat via Duitsland en Zwitserland. We komen er al snel achter dat treinreizen in Europa behoorlijk omslachtig is. En traag. En duur.
Omdat we niet compleet uitgewoond op onze vakantiebestemming willen aankomen, is een overnachting in Parijs of Turijn wel zo prettig. Dat komt dan nog bovenop de prijs van het ticket. De teller tikt door. Exclusief overnachting zijn we al bijna 250 euro kwijt. Per persoon. Enkele reis. Ik denk even terug aan Ryanair’s enkeltje Rome voor 25 euro en krab op mijn hoofd.
Ons enthousiasme daalt. Niet alleen vanwege de uit de pan rijzende kosten, maar hebben we bij nader inzien wel zin in een bijna tweedaagse reis? Met z’n tweeën zien we het misschien nog wel zitten, maar vinden onze zonen dit leuk? Na familieberaad sluiten we een compromis. Heen met de trein en terug met het vliegtuig. Ondertussen verstrijkt de tijd en worden de treintickets nog duurder. En brokkelen onze goede voornemens verder af.
U voelt het al aankomen. Wij gaan over een paar weken gewoon met het vliegtuig naar Rome. Weliswaar niet meer voor 25 euro enkele reis, maar toch voor een prijs ver beneden het tienvoud daarvan. Ik buig mijn hoofd beschaamd en doe er even het zwijgen toe. Cabaretier en filosoof Tim Fransen verwoordt het als volgt: “Het is niet makkelijk om het goede te doen. Dus toon alsjeblieft een beetje mededogen met degenen die een poging wagen.” Volgend jaar, beloven we onszelf, proberen we het opnieuw.
Nogevendit.com 