Gratis koffie

Ik interview een 60-jarige Aziatische vrouw. Ze heeft de hele wereld gezien en woont sinds kort in Maastricht. Ze oogt jonger dan haar jaren, heeft lange zwarte haren tot op de billen, een innemende lach en guitige ogen achter een stalen brilletje. Het is een vrouw met een missie. Op jonge leeftijd besloot zij dat zij haar leven wilde wijden aan het brengen van vrede. Dat is de reden dat zij nooit is getrouwd en geen kinderen heeft, dat zou immers maar afleiden.

Sommigen zouden haar zweverig noemen. De normaal zo nuchtere ik is echter geraakt door haar persoonlijkheid en verhaal. Want al sinds haar tienerjaren brengt deze vrouw elke dag vrede in de praktijk. Dat doet ze groots, met allerlei acties en evenementen overal ter wereld. Maar ook door net die kleine dingen in het leven zo goed mogelijk te doen. Door aandacht te geven, te luisteren naar mensen naar wie zelden geluisterd wordt, zoals ouderen of daklozen. Door niet te oordelen en eens te geven in plaats van te nemen.

Ze vertelt over een experiment dat ze eens deed met een vriend in Ierland. Er staat een lange rij in een koffiezaak. De vriend, vooraan in de rij, fluistert tegen de barista dat hij niet alleen voor zichzelf, maar ook voor de persoon achter hem de koffie betaalt. Wat gebeurt er? De man die de gratis koffie krijgt, vindt dat zo leuk dat hij betaalt voor de persoon die achter hem staat, en zo gaat het enige tijd door. “Er ontstond een hele bijzondere sfeer”, vertelt ze. “Een sfeer van willen geven, zonder er iets voor terug te verwachten.” Voor haar een bewijs dat mensen in wezen goed zijn en willen delen. De betovering werd verbroken toen één persoon bedankte voor zijn gratis kopje koffie en het er verder bij liet.

Hoe lang zou het duren, voordat hier de ketting zou breken, vraag ik me af. Wat zou ik zelf eigenlijk doen? Zou ik überhaupt stilstaan bij de mogelijkheid om voor de persoon achter me in de rij de koffie te betalen. Ik denk graag van wel, maar eerlijk gezegd weet ik het niet. Net als (neem ik aan) iedereen wil ik graag geven en klaarstaan voor anderen. Tegelijkertijd realiseer ik me dat de realiteit vaak anders is; te druk, geen tijd, geen zin, noem maar op. Dit gesprek heeft me weer eens wakker geschud. Als we nu allemaal eens wat liever zijn voor elkaar. Ook of misschien wel vooral voor mensen die we niet kennen. Dat zou de wereld echt een stukje mooier maken. Ik ga in elk geval mijn best doen. Wie doet er mee?